ស្វែងយល់ពីធីបុព្យចូលឆ្នាំចិន នឹងទំនាមទម្លាប់នៃការសែនព្រេនខ្មែរ-ចិន

នៅពេលដែលព្រះសុរិយាចរផុតខែបុស្ស ចូលមកដល់ខែមាឃ រនោចចុងក្រោយនៃឆ្នាំចាស់ ក៏នាំមកនូវខ្យល់ត្រជាក់រំភើយ បក់បោកមកលើដែនដីសុវណ្ណភូមិ។ វាជាកាលវេលាដែលកូនចៅខ្មែរ-ចិន រៀបចំកាយចិត្ត ដើម្បីទទួលស្វាគមន៍បុណ្យចូលឆ្នាំថ្មីតាមចន្ទគតិ។ កាលវេលានេះ មិនមែនត្រឹមតែជាការផ្លាស់ប្តូរលេខនៃឆ្នាំនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជា ការបោសសម្អាតឧបទ្រពចង្រៃ និងការដុតបំភ្លឺប្រទីបរស្មីនៃសេចក្តីសង្ឃឹម។
ដំណើររឿងព្រេង និងនិមិត្តរូបនៃពិធីបុណ្យនេះ មានដំណាលបរមបុរាណថា៖ កាលពីព្រេងនាយ មានសត្វចម្លែកឈ្មោះ «នាន» តែងតែមកយាយីព្យាបាទអ្នកស្រុក និងបំផ្លិចបំផ្លាញសត្វពាហនៈ។ ប៉ុន្តែតាមរយៈការកត់សម្គាល់ បុរសម្នាក់បានរកឃើញថា ពន្លឺភ្លើង ប្រទីបជ្វាលា និងសម្លេងខ្លាំងៗ បានបង្កការភ័យខ្លាចដល់សត្វចម្លែក «នាន» មិនឱ្យហ៊ានមកជិតឡើយ។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក ពន្លឺពណ៌ក្រហមឆ្អៅនៃក្រដាសសែន និងសម្លេងផាវផ្ទុះកងរំពង បានក្លាយជាសញ្ញានៃជ័យជម្នះ។ ជនជាតិចិនក៏បានប្រកាន់យកពណ៌ក្រហម តំណាងឱ្យ «ចរន្តឈាមនៃជីវិត និងជាអត្តសញ្ញាណនៃលាភសំណាង» ដែលដេញភាពងងឹតនៃស្បៃអន្ធការចេញពីគ្រួសារ។
សីលធម៌នៃការសែនព្រេន៖ ស្ពានតភ្ជាប់រវាងមរតក និងកតញ្ញុតាធម៌ចំពោះបុព្វការីជន

ការរៀបចំតុសែនព្រេន គឺជាផ្ទាំងទស្សនីយភាពនៃសិល្បៈ និងជំនឿដ៏វិចិត្រ។ សំណែននីមួយៗ គឺជារូបភាពប្រៀបធៀបនៃជីវិត៖

មាន់ និងទា តំណាងឱ្យសេចក្តីឧស្សាហ៍ និងភាពព្យាយាមកកាយរកចំណី។
នំចំណី និងផ្លែក្រូចពណ៌មាស តំណាងឱ្យភាពផ្អែមល្ហែម និងទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភ។
ផ្សែងធូប និងក្រដាសសែន គឺជា «ទូរសារនៃមនោសញ្ចេតនា» ដែលកូនចៅឧទ្ទិសផ្ញើជូនបុព្វបុរសនៅឯស្ថាននាយ។

ការសែនព្រេន មិនមែនជាការខ្ជះខ្ជាយឡើយ ប៉ុន្តែវាគឺជា «មេរៀនកតញ្ញុតា» ដែលបង្រៀនកូនចៅឱ្យចេះនឹកគុណដល់អ្នកដែលបានចែកឋានទៅ និងជាការបួងសួងសុំពរជ័យពីទេវតាទ្រព្យ ដើម្បីជួយទ្រទ្រង់កិច្ចការងារក្នុងឆ្នាំថ្មីឱ្យមានសិរីសួស្តី។ ក្នុងថ្ងៃមហាសង្ក្រាន្តចិន គ្រប់គ្នាត្រូវរក្សាមារយាទឱ្យបានខ្ជាប់ខ្ជួន។ ពាក្យសម្តីអសុរសត្រូវជៀសឱ្យឆ្ងាយ ការបោសសម្អាតផ្ទះសម្បែងត្រូវផ្អាកបណ្តោះអាសន្ន ដើម្បីកុំឱ្យសំណាងហូរចេញ។ នេះជាការឆ្លុះបញ្ចាំងថា សុភមង្គលកើតចេញពី «ការរៀបចំចិត្តឱ្យមានរបៀប និងការរក្សាសន្តិភាពក្នុងរង្វង់គ្រួសារ»។ បុណ្យចូលឆ្នាំចិន ក្នុងបរិបទខ្មែរ-ចិន គឺជាពិធីបុណ្យនៃ «ក្តីកតញ្ញូ និងការចែករំលែក»។ អាំងប៉ាវពណ៌ក្រហមដែលចាស់ទុំផ្តល់ឱ្យក្មេងៗ មិនមែនត្រឹមតែជាប្រាក់កាសទេ ប៉ុន្តែវាគឺជា «ការផ្ទេរមរតកនៃក្តីស្រឡាញ់ និងពរជ័យ» ពីជំនាន់មួយទៅជំនាន់មួយ។ ដរាបណាផ្សែងធូបនៅតែហុយហុយ ជានិមិត្តរូបថា វប្បធម៌ដឹងគុណ និងសន្តិភាពគ្រួសារ នឹងនៅតែស្ថិតស្ថេរចីរកាល។